Deco και Τεχνη

«Αυτό σκέφτηκα κι εγώ», ξαναπήρε το λόγο. «Δεν μπορεί, είπα, κάτι δεν πάει καλά. Άρχισα να ψάχνω την ιστορία του επιπλου. Η καρεκλα λοιπόν αυτή έχει φτιαχτεί από το 25. Υπήρχε κάποιος που καθόταν πάντα στις καρεκλες . Δεν ήταν πάντα ίδιος. Στην αρχή έκανε έκλυτη ζωή. Μια νύχτα που έκανε βόλτα με το άλογο του έπεσε ένας κεραυνός μπροστά του. Τρόμαξε και τσακίστηκε στο χώμα. Τη στιγμή εκείνη άκουσε μια φωνή από το πουθενά να του λέει ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψει το παλιό του σπίτι και να εγκατασταθεί μόνο σε ένα καινούργιο με διαφορετικό προσανατολισμό. Μερικά χρόνια αργότερα ο  έγινε ο ιδρυτής των αναθεωρητών, ενός  τάγματος που έμοιαζε με αυτό των υπολογιστών και τα επιπλα tv. Έγινε επίσκοπος στο περιθώριο, όπου και συνέχισε μέχρι το 12. Όμως το τάγμα είχε εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη. Το επιπλο του μπαρ ήταν ένα από τα πρώτα του τάγματος και ί­σως από τα πιο σημαντικά. Σήμερα τα επιπλα του ιδρυτή φυ­λάσσονται εκεί».

Ζούσε τώρα πια μόνη της. Ήθελε πολύ να δουλέψει σε κάποια αρχαιολογική έρευνα, αλλά το πιθανότερο ήταν ότι θα δίδασκε ιστορία για τα επιπλα σε κάποιο σχολείο της επαρχίας.
Τα δυο σκαμπό ήταν απέναντι το ένα στο άλλο και όση ώρα μιλούσαν . Ήταν μια ηλε­κτρισμένη ατμόσφαιρα. Κάποια στιγμή βρέθηκαν να μιλάνε για τον Πλάτωνα, μετά πέρασαν στην ιστορία της χώρας, κι αφού γέ­λασαν με τα κακώς κείμενα των χωρών τους -στα οποία  υπερτερούσε με διαφορά-, έφτασαν να συζητούν για την πο­λιτική κατάσταση στην .
«Πώς είναι να περνάς το κατώφλι του καπιταλισμού;» ρώτη­σε.
Ανασήκωσε τους ώμους κάνοντας μια γκριμάτσα.
Μπορεί να μη φοράω ποτέ μπλουτζίν, αλ­λά, αν μου το στερήσεις, θα μου γίνει αναγκαιότητα. Φαντάζομαι ότι είναι δύσκολο να το καταλάβεις, όμως εδώ ο κόσμος έτσι σκέ­φτεται, γι αυτά και τι ίδιο για τα επιπλα. Πιστεύω ότι κάποια μορφή ελεύθερης οικονομίας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα βοηθήσει τους καλυτέρους και τους πιο ανταγωνιστικούς να επιπλεύσουν. Ο φιλελευθερι­σμός στην αγορά θα δημιουργήσει προϋποθέσεις αξιοκρατίας. Δε σε πείθω, ε;»

«Διδάσκαλος», ψιθύρισε ο  και ένιωσε ένα κρύο χέρι να του σφίγγει το λαιμό.
«Ναι μπράβο, δάσκαλος! Είπες ότι θα τον συναντούσες;»
«Τον συνάντησα ήδη», εξήγησε μηχανικά , που είχε μείνει να κοιτάζει πέρα από την ταράτσα τις στέγες των κτι­ρίων και τη βροχή που έπεφτε επάνω στα τραπεζια.
«Τι να σου πω, βρε παιδάκι μου; Στην Ιταλία όταν θέλουμε να πούμε καλή τύχη λέμε τη φράση στο στόμα του λύκου.  Στην περίπτωση σου, φαίνεται να έχει κυριο­λεκτική σημασία μια τέτοια ευχή. Καλά λέω εγώ ότι έχεις μπλέ­ξει άσχημα. Τι σκέφτεσαι να κάνεις;»
Σήκωσε τους ώμους και άναψε τσιγάρο. Έδωσε και στον άλλον. Έμειναν κάμποση ώρα να κοιτάζουν τη βροχή α­μίλητοι. Τα νέα του  τον είχαν συνταράξει. Σ’ αυτή την παρ­τίδα τα πάντα ήταν ρευστά. Έμοιαζαν ν’ αλλάζουν όψη, χροιά, έ­νταση και συχνότητα. Ιδιαίτερα οι άνθρωποι. Προσπάθησε να ε­παναφέρει στη μνήμη του την κουβέντα που είχε το ίδιο πρωί με τον  καθηγητή. Είχε πράγματι εκνευριστεί όταν αναφέρθη­καν τα κρεβατια. Επίσης δε στενοχωρήθηκε ιδιαίτερα για χρώμα  του καναπε.

Ακούμπησε το δίσκο με τις πέντε βάσεις στο αρχαίο τραπεζακι για να μπορέσει να αρχίσει η γιορτή. Η τραπεζαρία φωτιζόταν πια ο­λόκληρη από ένα πλήθος φωτιστικών. Ο καθηγητής πήρε την προκαθορι­σμένη θέση του και κοίταξε γύρω τους καλούς συναδέλφους που ήταν μαζεμένοι γύρω από τα επιπλα. Κάποιοι κρατούσαν ακουμπισμένο στον αριστερό ώμο ένα μικρό ξύλο. Τρεις άλλοι βαστούσαν τους τρεις πίνακες που αναπαρι­στούσαν συμβολικά τα αρχικά στάδια του επιπλου. Δύο ακόμα έφεραν έναν πιο μεγάλο πίνακα που περιείχε όλα τα σύμβολα του δωματίου. Στο κέ­ντρο του πίνακα υπήρχε ένα αναμμένο φως μέσα σ’ ένα άδειο δωμάτιο. Από ένα ντουλάπι πήγαζε φως. Στο βάθος φαινόταν μια βιτρίνα. Δεν είναι καλλιτέχνης η έστω φιλότεχνος. Το πραγματικό του επάγγελμα είναι, όπως ο ίδιος συνηθίζει να λέει, «διαμεσολαβητής». Είχε πολ­λές φορές στο παρελθόν ασχοληθεί με έργα τέχνης. Όχι με αυτά που κοσμούσαν τα μουσεία αλλά με αυτά που έπαυαν κάποια στιγμή να κοσμούν τα μουσεία. Σε καμιά περίπτωση δεν είναι κλέ­φτης ή κλεπταποδόχος. Αντιθέτως, είναι ένας ευγενής του επαγ­γέλματος. Έχει τις κατάλληλες διασυνδέσεις και γνωριμίες -που έ­νας θεός ξέρει πώς τις απέκτησε- για να μπορεί να προωθήσει ένα έργο στα χέρια του πιο κατάλληλου και εχέμυθου ιδιώτη συλλέκτη. Φυσικά, με το αζημίωτο.

Κι αν όλα αυτά ήταν συμπτώσεις; Αν τα ξύλα που κρατούσε δεν περιείχαν κανένα κρυφό νόημα; Αν ο δρόμος που ακολουθούσε ήταν ένα τυφλό μονοπάτι; Βάλθηκε να αποδιώξει τις ιδέες που σαν επιπλα τρύπωναν στο μυαλό του. Υπήρχε το χαμένο επιπλο tv. Υπήρχε και το παραβιασμένο πορτάκι. Και η ντουλάπα. Και ο τρό­πος που αποκάλυψε το περιεχόμενο της. Όλα αυτά δε θα μπο­ρούσαν να είναι γέννημα της φαντασίας του. Κοίταξε πάλι τη στοίβα με τα δώρα. Τα ανακάτεψε. Έφερε το λευκό κουτί πάνω πάνω. Το τσιτσίρισμα της αναζωπυρωμέ­νης φλόγας του μαγνήτισε για λίγο την προσοχή. Όταν ξανακοί­ταξε τα δώρα που αναπαύονταν στο μπράτσο της πολυθρόνας κράτησε την ανάσα του. Δεν ήταν δυνατόν. Είχε αρχίσει να βλέ­πει οράματα; Για μια στιγμή φοβήθηκε για τα παιχνίδια που εί­χε αρχίσει να παίζει η φαντασία του. Την επόμενη στιγμή έπια­νε με δέος τα επιπλα που είχε δίπλα του. Όχι, δεν ήταν τρελός, έβλεπε σχήματα να σχηματίζονται στο λευκό κουτί. Ακούμπη­σε με τα ακροδάχτυλα την επιφάνεια του κουτιού όπως θα έκανε ένας αόμματος.

Αλήθεια, πώς θα περνούσαμε τα διαφορα γεγονότα; Ήδη ήταν προπαραμονή και δεν το είχαμε συζητήσει. Μήπως να ετοίμαζα ένα πάρτι στο σπίτι με λίγους και εκλεκτούς φίλους; Αποκλείεται να συμφωνούσε, αφού είχα κάνει τη γιορτή μου πριν από λίγες μέρες. Κι εγώ δεν είχα όρεξη για διαπληκτισμούς στα καλά καθούμενα για τα επιπλα και τα ηλεκτρικα τζακια. Ευτυχώς, από το πρόβλημα με απάλλαξε το τηλέφωνο της Νένας. Θα έκανε εκείνη πάρτι στο σπίτι της. Επί τη ευκαιρία, θα γιόρταζαν και την προαγωγή του άντρα της από διευθυντή τμήματος στην εταιρεια σε γενικό διευθυντή του ομίλου όπου εργαζόταν. Μια χαρά τα είχε καταφέρει ο Σάκης. Μέσα σε λίγα χρόνια, με τους μεγαλοκαρχαρίες, από απλός υπάλληλος είχε εξελιχθεί σε μεγαλοδιευθυντή. Τώρα να έβλεπα πόσο περισσότερο θα φούσκωνε η κοιλιά του, μαζί και η αδιαφορία για τη γυναίκα του…Ο Λάκης δέχτηκε με ιδιαίτερη ευχαρίστηση την πρόσκληση. Το βράδυ του πάρτι όμως μου φάνηκε σαν κάτι να τον απασχολούσε, νέες συνεργασιεσ;. Είχε αργήσει να επιστρέψει από τις δουλειές του και φαινόταν αγχωμένος.Το σπίτι της Αλτις  ήταν καταστόλιστο και η ίδια άψογη οικοδέσποινα σε όλα της. Είχε και ωραία επιπλα βέβαια και τέλεια αξεσουαρ.

Το αστικό λεωφορείο σταμάτησε ανάμεσα στο κτίριο της εταιρίας με τα
επιπλα και στο περίπτερο. Ένας από τους επιβάτες του κατέβηκε και
κατευθύνθηκε προς το περίπτερο, έσκυψε στο παραθυράκι και ζήτησε του
περιπτερά ένα μπλε μαρκαδόρο. Κάπως παραξενεμένος ο περιπτεράς βγάζει
έναν μαρκαδόρο και πάει να του τον δώσει, και τότε είναι που παρατηρεί καλύ-
τερα τον ξένο. Είναι ένας τεράστιος δίμετρος άντρας γεμάτος μυς, με ένα
πολύ γυμνασμένο σώμα σαν παλαιστής ή μποντιμπιλντεράς. Φορά μια μά-
σκα παλαιστή που κρύβει όλο το πρόσωπο εκτός από τα μάτια και το στο-
μα του, ένα πολύ κοντό κολλητό μαγιό και περασμένη διαγώνια πάνω στο
γυμνό στήθος του μια μπλε κορδέλα καλλιστείων που γράφει Mr. ΚΟ-
ΣΜΟΣ 2008.
Ο μασκοφόρος παίρνει το μαρκαδόρο, πληρώνει και φεύγει. Ο περιπτε-
ράς γεμάτος περιέργεια βγαίνει από το περίπτερο και κοιτάζει τις κινήσεις
του παράξενου μασκοφόρου. Τον βλέπει που πάει στο πάρκινγκ της εται-
ρίας και σταματά μπροστά σε ένα άσπρο αυτοκίνητο. Ξεβιδώνει το μαρ-
καδόρο και πάνω στις δυο πόρτες γράφει με μεγάλα γράμματα, “Τα Προϊόντα
δεν έχουν τιμές” . Αρπάζει τότε με τα δυο του χέρια το κάτω
μερος του αυτοκινήτου και χωρίς μεγάλη προσπάθεια αναποδογυρίζει με
μια κίνηση το δύστυχο αυτοκινητάκι. Όλος ο κόσμος κοιτάζει σαστισμένος
το αυτόκινητάκι με τις ρόδες προς τα πάνω και το μασκοφόρο να απομα-
κρύνεται ανενόχλητος, χωρίς κανείς να κάνει κάτι για να τον σταματήσει.
Ο περιπτεράς τρέχει και μπαίνει στο κτίριο της εταιρίας.